peymansheikhi

مجمع عمومی انجمن روابط عمومی خانه تئاتر ایران 31 فروردین برگزار می شود

peymansheikhi — Fri, 11 Apr 2008 22:14:13 GMT

مجمع عمومی انجمن روابط عمومی خانه تئاتر ایران 31 فروردین برگزار می شود

مجمع عمومی انجمن روابط عمومی خانه تئاتر ایران، شنبه 31 فروردین ماه ساعت 16 در سالن اجتماعات خانه تئاتر ایران برگزار می شود.

به گزارش انجمن روابط عمومی خانه تئاتر ایران، این انجمن بهمن ماه سال 1386 با تشکیل هیئت موسس متشکل از افرادی چون محمد بهرامی، مریم فشندی، پیمان شیخی، فروغ سجادی، زهرا شایانفر، شراره پورخراسانی و مجتبی گیویان آغاز به کار کرد.

بنا به این گزارش، تمامی افرادی که تاکنون در زمینه روابط عمومی تئاتر فعالیت داشته و دارند می توانند در تاریخ یادشده در این مجمع عمومی شرکت کرده و پس از تشکیل هیئت مدیره انجمن، به صورت پیوسته یا وابسته به عضویت انجمن درآیند.

گفت‌وگوي اختصاصي سايت ايران تئاتر با جمشيد مشايخي

peymansheikhi — Sat, 22 Mar 2008 21:25:46 GMT

گفت‌وگوي اختصاصي سايت ايران تئاتر با جمشيد مشايخي

دوشنبه 13 اسفند 1386 ساعت 11:54:00 AM تعداد بازدید: 158

ايران تئاتر - سرویس گفت و گو

نسخه‌ی چاپ

پيمان شيخي:
جمشيد مشايخي بازيگر پيش‌کسوت تئاتر،سينما و تلويزيون از جمله بازيگران نام‌آشناي کشورمان و دانش‌آموخته اداره هنرهاي دراماتيک است.
مشايخي علاوه بر حضور در فيلم‌هاي سينمايي چون قيصر،کمال‌الملک،شازده احتجاب و ... و مجموعه‌هاي تلويزيوني متعدد در نمايش‌هايي چون مرده‌هاي بي‌کفن‌ودفن،اميرارسلان نامدار،آوار،ننه انسي،افعي طلايي،بلبل سرگشته،آي‌بي‌کلاه،شب روي سنگفرش خيس و ... ايفاي نقش داشته است.
با او در روزهايي که به تازگي از بستر بيماري برخاسته به گپ‌و‌گفت نشستيم که مي‌خوانيد:

اگر اجازه بفرمایید پرسش‌هایم را گونه‌ای طرح کنم که این گفت‌وگو نوعی بیان تاریخ شفاهی محسوب شود. موافقید؟
البته در این خصوص مرتضی احمدی هنرمند پیشکسوت تئاتر که 10 سال هم از من بزرگتر است با توجه به خاطراتی که از فعالیت در تئاترهای لاله‌زار دارد کتابی را تهیه و منتشر کرده است. لاله‌زاری که بهترین بازیگران و کارگردانان تئاتر ایران در آنجا هنرنمایی می‌کردند. در آن زمان من کودکی بودم که خانواده‌ام برای تماشای تئاتر مرا به آنجا می‌بردند.
من کار و هنرنمایی این بزرگان را تماشا کردم و تحت تأثیر قرار گرفتم و عاشق تئاتر شدم، یعنی نهال عشق تئاتر را هنرمندان پیشکسوت با هنرنمایی‌شان در دل من کاشتند.
من برایشان احترام ویژه‌ای قائل هستم، این در حالی است که بیشتر آنها روحشان پرواز کرده و دیگر جسمشان را نمی‌بینیم ولی به یاد آنها هستیم.
جای تأسف دارد که در آن زمان امکان فیلمبرداری از آثار هنرمندان پیشکسوت وجود نداشت تا اکنون بتوانیم هنرنمایی‌شان را ببینیم و تا حدودی بتوان به کارهای زیبای آنها پی برد.
در آن زمان هنرمندان مورد بی‌اعتنایی مردم بودند. به طور مثال اگر یک بازیگر تئاتر تصمیم به ازدواج می‌گرفت دختر به او نمی‌دادند و یا این که آنها را دلقک و مسخره می‌دانستند،‌ ولی هنرمندان ایستادگی کردند و توهین و نگاه‌های زشت را به جان خریدند و دلسرد نشدند. آنان چراغ تئاتر را روشن نگه داشتند تا این که به دوران ما رسید.
دوران ما، به خصوص دوران بنده،‌ اداره هنرهای دراماتیک توسط دکتر مهدی فروغ تأسیس شد،‌ که از تحصیل‌کرده‌های انگلستان در رشته تئاتر بود و همکلاس سرلارنس اولویه بود. او با عشق بی‌حدی اداره تئاتر را به راه انداخت.
بنابراین اداره تئاتر فعلی همان اداره هنرهای دراماتیک است؟
در آن زمان اداره تئاتر جزء ادارات هنرهای زیبای کل کشور بود که وابسته به وزارت آموزش و پرورش بود که در آن زمان وزارت فرهنگ نام داشت، بعدها از آموزش و پرورش جدا شد و سال‌ها بعد وزارت فرهنگ و هنر نام گرفت که اداره تئاتر یکی از ادارات زیرمجموعه هنرهای زیبا که وزارت فرهنگ و هنر نام گرفته بود محسوب می‌شد.
افراد تشکیل‌دهنده اداره تئاتر شامل چه کسانی می‌شد؟
به خاطر دارم که دکتر مهدی فروغ علاقه‌مند بود که کسانی در اداره تئاتر استخدام شوند که هیچ سابقه تئاتری نداشته باشند تا خود او آن‌ها را تربیت کند.
این موضوع دقیقاً به چه سالی بازمی‌گردد؟
دقیقاً سال 1336 بود که در همان سال من، رکن‌الدین خسروی و جمیله شیخی که از شاگردان دکتر مهدی فروغ بودیم استخدام شدیم و به همین شکل دیگر هنرمندان که امروز همگی آنها نام‌آور هستند جذب اداره تئاتر شدند.
اداره تئاتر در آن زمان سالن اجرای نمایش نداشت و برنامه‌های تولیدی ما بیشتر در تلویزیون ثابت پاسار، شبکه دوم فعلی پخش می‌شد. بعدها یک سالن کوچک در اداره تئاتر به وجود آمد که من مأمور شدم پرده آنجا را بگیرم و برای آنجا صندلی تهیه کنم. که پس از آماده شدن حدود 70 تا 80 تماشاگر گنجایش داشت.
مکان این سالن دقیقاً کجا بود؟
بین چهارراه مخبرالدوله و میدان بهارستان که در آن زمان خیابان شاه‌آباد نام داشت و حدود 100 تا 150 متر مانده به میدان بهارستان بود. وقتی وارد اداره تئاتر می‌شدیم یک حیاط بزرگ دیده می‌شد که در سمت چپ و مقابل دو ساختمان قرار داشت. زمانی هم هنرمندان نقاش و مینیاتوریست نیز در آنجا کار می‌کردند و قسمتی از ساختمان در اختیار آنها بود. بعدها آنها نقل مکان کردند و تمام این محوطه در اختیار اداره تئاتر قرار گرفت.
در این سالن چه نمایش‌هایی بیشتر اجرا می‌شد؟
بیشتر پیس‌های ترجمه شده در حدود 40 یا 45 دقیقه اجرا می‌شد، در هر ماه نیز چهار نمایشنامه در تلویزیون اجرا می‌شد. بعدها در این سالن پیس‌های تک‌پرده‌ای روی صحنه می‌رفت.
گویا سال 58 شما مدتی هم ریاست اداره تئاتر را به عهده داشتید. درست است؟
بله. من سال 1358 به مدت 18 ماه ریاست اداره برنامه‌های تئاتر را به عهده داشتم. در آن زمان سالن‌های کوچکی در اداره تئاتر داشتیم که آن‌ها را حتی در اختیار گروه‌های نمایشی که عضو اداره هم نبودند قرار می‌دادیم.
خدا رحمت کند آقای عناصری را که در آن زمان معاون اداره تئاتر بودند. من از ایشان خواهش می‌کردم که امکان حضور همه بچه‌های تئاتر را در اداره تئاتر فراهم کند، چرا که اداره تئاتر متعلق به همه مملکت است و در عین حال هنرمندان در اداره تئاتر فعالیت می‌کردند. به خیلی از گروه‌هایی که از بیرون می‌آمدند سالن می‌دادیم و حتی تماشاخانه سنگلج را نیز در اختیار چنین گروه‌هایی قرار می‌دادیم.
یعنی این گروه‌ها در اداره تئاتر صرفاً تمرین می‌کردند و یا اجرا نیز داشتند؟
خیر، در همین سالن‌های کوچک اداره تئاتر اجرا می‌کردند.
یعنی در همین پلاتوهایی که در حال حاضر صرفاً به تمرینات گروه‌های نمایشی اختصاص دارد؟
بله به یاد دارم آقای زنجانپور عزیز به اتفاق آقای بقایی یکی از پیس‌های رکن‌الدین خسروی را با دو پرسوناژ در یکی از همین سالن‌های اداره تئاتر قبل از انقلاب اجرا کرد.
در شبکه دو که فرمودید تئاتر به صورت زنده اجرا می‌شده، در حقیقت تماشاگران به صورت زنده تئاتر می‌دیدند؟
بله، اولاً میزانسنی که کارگردان‌ها در این نوع اجرا در نظر می‌گرفتند میزانسن صحنه‌ای بود، ولی ما صبح به تلویزیون می‌رفتیم و با دوربین تمرین می‌کردیم و شب تئاتر را اجرا می‌کردیم. در حقیقت میزانسنی که در نظر گرفته می‌شد تغییر کمی پیدا می‌کرد.
این برنامه با سه دوربین از طریق تلویزیون پخش می‌شد، این در حالی بود که برنامه به طور زنده اجرا می‌شد و کار خیلی مشکل بود چرا که هر اتفاقی که رخ می‌داد راهی برای جبران آن نبود.
مثل تئاتر که به طور زنده اجرا می‌شود.
بله دقیقاً یک تئاتر صحنه‌ای بود که توسط دوربین به بینندگان تلویزیون انتقال پیدا می‌کرد. البته به خاطر دارم که آقای سمندریان این شیوه را چندان قبول نداشت و من امروز به این نتیجه رسیده‌ام که نظر ایشان درست بوده است. در واقع بعدها که در فیلم‌های سینمایی و سریال‌های تلویزیونی حضور پیدا کردم با ایشان هم‌عقیده شدم؛ چرا که تئاتر باید از ابتدا تا انتها اجرا شود و وقتی بین اجرای آن قطعی به وجود می‌آید مثل فیلم است و ارزش تئاتری خود را از دست می‌دهد.
این‌ها درسی است که ما از بزرگان گرفته‌ایم، استاد حمید سمندریان استاد بنده و مورد احترام من بوده و خواهند بود. من با ایشان در نمایش‌هایی مثل "مرده‌های بی‌کفن و دفن" و "آندورا" همکاری داشتم که در اجرای این دو پیس چیزهای زیادی از ایشان آموختم و به نظر من یکی از بزرگترین کارگردانان مملکت ماست که باید قدر ایشان را بدانیم.
به یاد دارم بهرام بیضایی وقتی برای اولین بار کارگردانی تئاتر کرد، دو پیس "میراث" و "ضیافت" را کار کرد که من در "میراث" هم بازی داشتم.
این مربوط به چه سالی می‌شود و در کجا اجرا شد؟
اگر اشتباه نکنم اوایل دهه چهل بود و در تالار سنگلج اجرا شد. من در این نمایش به همراه جمشید لایق و محمود دولت‌آبادی که یکی از نویسندگان بزرگ این مملکت است بازی می‌کردم. در این نمایش ما سه تن نقش سه برادر را بازی می‌کردیم که یکی از کارهای بسیار باارزش و خوب بود که در خدمت آقای بیضایی و این هنرمندان بزرگ بودم.
این هم حرکت خوبی بود. کاش ادامه پیدا می‌کرد.
منظورتان این است که در تلویزیون تئاتر اجرا شود؟
بله،‌ چون تله‌تئاترهایی که پخش می‌شوند قبلاً ضبط شده‌اند و در ضمن در چندین قسمت هم پخش می‌شوند.
به نظر من کمتر کسی این تله‌تئاترها را می‌بیند. بیشتر این آثار پیس‌های ترجمه شده‌اند که با بیان خاص خود پخش می‌شوند که فکر می‌کنم برای مردم جذابیت ندارد. عظمت تئاتر را هم در تلویزیون نمی‌توان دید. برای دیدن تئاتر واقعاً باید در سالن تئاتر حضور پیدا کرد و روی صحنه آن را تماشا کرد.
به نظر من ما تئاتر کم داریم، البته امسال در جنوب شهر حضور پیدا کردم و دیدم که شهرداری چند سالن درست کرده که باعث خوشحالی است اما برای شهری با وسعت تهران سالن تئاتر کم داریم.
به خاطر دارم که حدود 42 سال قبل برای فستیوالی به پاریس رفته بودم که آقای زفیرلی که بعدها کارگردان سینما شد نیز دو نمایش در آن فستیوال اجرا کرد. آن زمان در پاریس حدود 60 سالن تئاتر کوچک و بزرگ وجود داشت. باید در نظر داشت که جمعیت تهران نسبت به سال‌های گذشته چندین برابر شده و ما نباید به تئاترشهر و تئاتر سنگلج اکتفا کنیم. ما باید در تمام نقاط تهران سالن تئاتر داشته باشیم، چرا که برای رسیدن از نقاط مختلف شهر به مجموعه تئاترشهر مردم با مشکل مواجه هستند.
فکر می‌کنم عظمت تئاتر کمتر درک شده است. تئاتر برنامه‌ای است زنده و هنری واقعی است که بدون صنعت اجرا می‌شود. برخلاف سینما که تلفیق هنر و صنعت است، تئاتر هنر خالص و اثرگذاری است.
در تئاتر، ما ادبیات دراماتیک داریم که بسیار مهم و باارزش است و می‌بینیم که سال‌ها آثار شکسپیر اجرا می‌شود ولی همیشه نو است و تازگی دارد، مثل شاهنامه حکیم طوس، فردوسی که البته متأسفانه به سراغ آن نرفتیم در حالی که می‌توانستیم آثار شاهنامه را به صورت نمایشنامه اجرا کنیم.
این امر مستلزم وجود درام‌نویسان فعال است.
بله متأسفانه ما درام‌نویس کم داریم چرا که تشویق نمی‌شوند. به خاطر دارم مرحوم اکبر رادی شاید یک یا دو سال برای آماده شدن یک نمایشنامه وقت صرف می‌کرد و وقتی هم آن‌را می‌خریدند قیمت کمی برای آن می‌پرداختند. در حالی که اگر کسی یک سناریو که به لحاظ هنری ارزش کمی دارد را آماده کند با قیمت بالایی خریداری می‌شود.
اکنون می‌بینیم که نویسندگان بیشتر به سراغ فیلمنامه‌نویسی آمده‌اند چون پول و شهرت بیشتری دارد، و البته این اتفاق خوبی نیست.
به نظر شما اگر یک نمایش منحصر به 30 اجرا شود و در نقاط مختلف شهر هم روی صحنه برود نه تنها شرایط اجراهای تئاتر بلکه شرایط نمایشنامه‌نویس مطلوب‌تر نمی‌شود؟
این فکر بسیار خوبی است، به یاد دارم وقتی سال 1358 در سمت ریاست اداره برنامه‌های تئاتر خدمتگزار هنرمندان بودم، یکی از کارگردان‌ها نمایشنامه‌ای از برتولت برشت را آماده اجرا کرد که تئاتر سنگلج را در اختیار او قرار دادیم. اما ایشان گفتند که مسیر تالار سنگلج برای خیلی‌ها مناسب نیست و به هر ترتیب ما تالار رودکی یعنی تالار وحدت فعلی را در اختیارشان گذاشتیم و درست تفکر شما را در آن زمان پیاده کردیم. یعنی ما اگر در تهران 30 سالن تئاتر داشته باشیم لااقل می‌شود در 15سالن آن یک نمایش را اجرا کرد.
البته باید مسئولان را تشویق به این کار کنیم، چرا که کشوری که تئاتر داشته باشد، از نظر فرهنگی در سطح بالایی خواهد بود.
باید شرایطی فراهم شود که تئاتر از دوران کودکی و در کودکستان آموزشی داده شود. مثلاً می‌توان از بزرگان تئاتر خواهش کرد که هر یک در ماه یک یا دوبار به کودکستان‌ها مراجعه کنند و به بچه‌ها درس تئاتر بدهند.
اگر این طور باشد حتی کشف استعداد نیز می‌تواند صورت گیرد؟
بله، الان وقتی من با نوه‌ام صحبت می‌کنم، می‌بینم که نسبت به زمان من که در سن او قرار داشتم تا چه اندازه باهوش‌تر است و دانش بیشتری دارد. بنابراین چنین استعدادی نباید هرز برود.
به اعتقاد من اگر بتوانیم مجتمع مشخصی برای آموزش هنرهای مختلف داشته باشیم این امکان را فراهم می‌کنیم که جوان‌ها بنا به علاقه ذاتی‌شان هنر مورد نظرشان را فرا گیرند، البته باید در نظر داشت که مثلاً جوانی که در جنوب شهر زندگی می‌کند به چنین مجتمعی دسترسی داشته باشد.
زمانی که آقای بهروز غریب‌پور فرهنگسرای بهمن را در کشتارگاه سابق ساختند در حقیقت برای جوان‌های جنوب شهر نیز محل فرهنگی آموزشی به وجود آمد، در حالی که سایر فرهنگسراهای تهران چنین گستردگی آموزش هنری ندارند، پیشنهاد شما در این ارتباط چیست؟
به نظر من باید از شهرداری خواست که چنین موقعیتی را فراهم آورد، همان طور که اکنون نیز چنین عملکردی دارد که باید دست مریزاد نیز به آنها گفت.
باید در نظر داشت که یک سالن کنسرت با سالن تئاتر تفاوت دارد و شهرداری باید از هنرمندان در زمینه ساخت سالن تئاتر مشاوره گیرد.
سالن تئاتر سالنی است که وقتی بازیگر در هر نقطه صحنه قرار می‌گیرد صدای او مفهوم است. یادم می‌آید که این اشکال در تئاترشهر وجود داشت.
منظورتان سالن اصلی مجموعه تئاترشهر است؟
بله، در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر کافی بودکه بازیگر یک قدم جابه‌جا شود تا در مفهوم بودن صدای او مشکل به وجود آید. در حالی که باید صدای بازیگر به گوش تمام تماشاگران یکنواخت برسد.
این نکته بسیار مهمی است و نیازمند یک آرشیتکت است که تئاترشناس است و بداند سالن تئاتر باید از چه امکاناتی برخوردار باشد. بنابراین صرفاً ساخت یک سالن زیبا کافی نیست و باید تماشاگران و هنرمندان راحت باشند.
من اطمینان دارم که شهرداری نسبت به ساخت چنین سالن‌های تئاتری اقدام خواهد کرد و ما هم خواهش می‌کنیم که به تئاتر هم توجه بیشتری داشته باشند چرا که حیف است که ما تئاتر نداشته باشیم.
و حرف آخر ...
زمانی بود که ما در زمینه تئاتر فعالیت می‌کردیم و می‌دیدیم کسانی که در سینما فعالیت دارند بیشتر مطرح هستند در حالی که بازیگر شاخصی نبودند. به هر حال یک هنرمند غصه می‌خورد که با وجود زحمات زیادی که متحمل می‌شود، فردی که از گرد راه رسیده و هنرمند نیست حالا در سینما فعالیت می‌کند.
می‌خواهم بگویم که نباید غصه خورد، چرا که وقتی قبول دارید که تئاتر یک هنر است، باید به هنردوستان متکی باشید. بنابراین دیگر جای غصه خوردن وجود ندارد. یک هنرمند تئاتر کاری می‌کند که خود او ارزش آن را می‌داند و از آن لذت می‌برد.
من نیز شاید در زمان جوانی‌ام تحت تأثیر قرار می‌گرفتم که چرا وقتی ما این قدر زحمت می‌کشیم مثلاً نمایش "مرده‌های بی‌کفن و دفن" آقای سمندریان را باید در انجمن ایران و فرانسه اجرا کنیم، در حالی که بازیگر یک فیلم فارسی بیشتر از ما مطرح بود. من این تجربه را پیدا کردم که باید به آن کار خوبی که انجام می‌دهیم متکی باشم و اگر همه شناخت هنری ندارند به افرادی که شناخت هنری دارند باید تکیه کرد.
باید برای جوان‌ها بستری فراهم کنیم که بتوانند عرض اندام کنند و غصه نخورند. من امروز نمی‌توانم به جوان‌ها درس هنر بدهم اما درس اخلاق می‌توانم بدهم، چرا که من طی 74 سال زندگی‌ام اشتباهاتی کرده‌ام که حالا می‌توانم بگویم شما اشتباهات مرا تکرار نکنید.

هدا ناصح بازيگر نمايش "تهرن" در گفت‌و‌گو با سايت ايران تئاتر

peymansheikhi — Sat, 22 Mar 2008 21:25:04 GMT

نام "محمود استاد محمد" است که اهميت دارد
هدا ناصح بازيگر نمايش "تهرن" در گفت‌و‌گو با سايت ايران تئاتر

یکشنبه 19 اسفند 1386 ساعت 10:55:00 AM تعداد بازدید: 83

ايران تئاتر - سرویس گفت و گو

0 نظر

نسخه‌ی چاپ

پیمان شیخی:

هدا ناصح از جمله بازیگران جوان تئاتر کشورمان است که با بیش از 10 سال فعالیت در زمینه بازیگری تئاتر تاکنون در بیش از 15 نمایش صحنه‌ای حضور داشته است.
وی فعالیت خود را با ایفای نقش در نمایش "سلطان مار" به کارگردانی گلاب آدینه آغاز کرده و تاکنون در نمایش‌هایی چون "نقش زن"، "ژاندارک در آتش"، "لیلی و مجنون"، "مریم و مرداویج"، "قدم زدن روی ابر با چشمان بسته" و ... حضور داشته است.
با هدا ناصح که این روزها در نمایش "تهرن" به کارگردانی محمود استادمحمد حضور دارد،گپ و گفتی داشتیم که می‌خوانید.

با توجه به فاصله‌ای که اخیراً نسبت به تئاتر داشتید چه عاملی باعث شد تا در نمایش "تهرن" حضور پیدا کنید؟
دور بودن من از تئاتر به این معنی نبود که قصد ادامه فعالیت در تئاتر را ندارم، در نمایش "با صحرا بخوان بی‌صدا" کار چیستا یثربی نیز حضور داشتم که برای حضور در بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر پذیرفته نشد.
نخستین دلیل حضور من در نمایش "تهرن" نام محمود استادمحمد بود چرا که در کار نمایش "دیوان تئاترال" یک جلسه در تمرینات ایشان حضور پیدا کردم اما تمرینات هم‌زمان با سفری 10 روزه برای اجرای نمایش "من و هزارتو" کار آرش دادگر در آلمان می‌شد.
آن زمان قرار بود نمایش "دیوان تئاترال" را در آبان ماه اجرا کنند و امکان 10 روز غیبت من نبود چرا که یکی از نقش‌های اصلی نیز به من محول شده بود.
وقتی اصغر دشتی دستیار کارگردان نمایش "تهرن" لطف کرد و برای حضور در این نمایش با من تماس گرفت مشتاقانه پذیرفتم و دو ساعت بعد از تماس در فرهنگسرای هنر حضور پیدا کردم.
در این نمایش نقش شاهزاده‌ای را بازی می‌کنید که ضمناً مادر یک خانواده است، در حالی که شما هنوز در سنین جوانی هستید!
وقتی محمود استادمحمد مرا دید تنها مسأله موجود همین تفاوت نسبی بود که البته ایشان گفتند چهره‌ات به زنان قاجاری شبیه است و تفاوت سنی را نیز با قدری گریم می‌توان برطرف کرد، علاوه بر این زنان آن زمان زود ازدواج می‌کردند.
بنابراین همان شب متن را مطالعه کردم و تمرینات نیز آغاز شد.
بعد از مطالعه متن، این نقش توجهم را جلب کرد، چون با سایر نقش‌هایی که تاکنون بازی کرده ام متفاوت بود. در واقع متن نمایشنامه را بسیار دوست دارم و باید بگویم که قلم محمود استادمحمد بسیار خوب است.
چه چیزی در متن مورد توجه شما قرار گرفته؟
دیالوگ‌های نمایش "تهرن" بسیار فاخر است، و به زیبایی نوشته شده است. مثلاً شخصیت "کهور" دیالوگی دارد با این مضمون که می‌گوید: "پاهام رفتار نداره". این دیالوگ و امثال آن بسیار زیبا و لطیف است. باید بگویم که به عنوان بازیگر بسیار اهمیت دارد که چه دیالوگ‌هایی برای آن نقش خاص در نظر گرفته شده و یا بازیگر مضمون متن را چگونه می‌گوید.
شما قبلاً سابقه کار با محمود استادمحمد را نداشته‌اید، ایشان نیز طی سال‌های اخیر در زمینه تئاتر قدری کم کار بوده‌اند. با توجه به این مسأله هیچ وقت این احساس به شما دست نداد که با حضور حمید سمندریان در مجموعه تئاترشهر نمایش "تهرن" با استقبال تماشاگران مواجه نشود؟
این مسأله چندان برایم مهم نبود، با این که به عنوان یک بازیگر همواره دوست دارم که نمایشی که در آن حضور پیدا می‌کنم مورد استقبال قرار بگیرد اما طی اجراهای این نمایش اصلاً به این فکر نمی‌کنم که سالن پر است یا خالی، در حالی که اگر با کارگردان جوانی کار می‌کردم قدری حساس بودم که آیا کسی برای دیدن نمایش ما می‌آید یا نه.
احساس می‌کنم نام محمود استادمحمد اهمیت دارد. به هر حال به مرور و با افزایش تعداد اجراها تماشاگران نمایش نیز بیشتر شدند.
با توجه به فاصله زمانی که با داستان نمایش "تهرن" داریم، قاعدتاً برای رسیدن به نقش نیاز به مطالعه است. این کار را انجام دادید و یا صرفاً به گفته‌های محمود استادمحمد اکتفا کردید؟
شاید جالب باشد. دقیقاً از شب نخست تمرینات، به جای این که روخوانی متن را آغاز کنیم، محمود استادمحمد حدود یک ساعت راجع به ناصرالدین شاه و دوره قاجاریه صحبت کرد و این در حالی بود که دقیقه به دقیقه از ایشان پرسشی تازه داشتم، چرا که اصولاً آدمی هستم که دوست دارم توضیح داده شود و از روز دوم و سوم تمرینات نیز دو کتاب به من دادند تا مطالعه کنم.
با توجه به این که زمان این نمایش از 110 دقیقه به 90 دقیقه تقلیل پیدا کرده، به بازی شما آسیبی نرسیده؟
به هیچ وجه. من اصولاً آدمی هستم که به کلیت کار فکر می‌کنم و دوست دارم که وقتی کاری می‌بینم، بگویم که یک تئاتر خوب دیده‌ام. الان ریتم کار بسیار بهتر از گذشته شده،‌ یک سری دیالوگ‌هایی که می‌توانست نباشد حذف شده و به کلیت کار کمک کرده و خیلی راضی‌تریم و ذوق بیشتری پیدا کرده‌ایم.
در مورد حضور در مقابل اصغر همت چه نظری داری؟
خیلی هیجان‌انگیز است. من حدود 10 سال است که تئاتر کار می‌کنم و در حدود 15 کار صحنه‌ای حضور داشته‌ام. می‌توانم بگویم که با بازیگران باسابقه خیلی هم‌بازی نبوده‌ام، به غیر از نمایش "مریم و مرداویج" که هم‌بازی میکائیل شهرستانی بودم که آن کار نیز در نوع خودش هیجان‌انگیز بود.
من به بازی ایشان بسیار علاقه‌مندم. در گذشته هم آقای همت داور جشنواره‌ای بودند که به من جایزه نخست بازیگری را دادند. اصغر همت با دانشجویان ارتباط بسیار خوبی دارد و به پرسش‌های آنان با دلسوزی پاسخ می‌دهند که این ویژگی برای من بسیار محترم است.

نمايشگاه عکس "آدم خوابش مي‌گيره"

peymansheikhi — Sat, 22 Mar 2008 21:14:40 GMT

نمايشگاه عکس "آدم خوابش مي‌گيره" در اداره تئاتر

سه شنبه 14 اسفند 1386 ساعت 1:15:00 PM تعداد بازدید: 61

ايران تئاتر - سرویس خبر

نسخه‌ی چاپ

نمايشگاه عکس "آدم خوابش مي‌گيره" اثر علي نصيريان در کافه ترياي اداره تئاتر برپا شد.
به گزارش دريافتي سايت ايران تئاتر از روابط عمومي اداره برنامه‌هاي تئاتر و خانه نمايش، اين نمايشگاه توسط پيمان شيخي برپا شده و شامل 10 قطعه عکس از نمايش "آدم خوابش مي‌گيره" به کارگرداني خسرو شجاع‌زاده است که از اول اسفندماه تاکنون در خانه نمايش در حال اجراست.
اين سومين نمايشگاه عکس تئاتر پيمان شيخي محسوب مي‌شود که تا 20 اسفند در کافه ترياي اداره برنامه‌هاي تئاتر برپا خواهد بود.

انجمن روابط عمومی تئاتر تشکیل می‌شود

peymansheikhi — Sat, 22 Mar 2008 20:54:50 GMT

انجمن روابط عمومی تئاتر تشکیل می‌شود

شنبه 11 اسفند 1386 ساعت 12:45:00 PM تعداد بازدید: 84

ايران تئاتر - سرویس خبر

نسخه‌ی چاپ

با تشکیل هیأت مؤسس، پس از تنظیم آیین‌نامه در صورت موافقت خانه تئاتر انجمن روابط عمومی حوزه تئاتر تشکیل می‌شود.
به گزارش سایت ایران‌تئاتر، هیأت مؤسس این انجمن شامل محمد بهرامی، مریم فشندی، فروغ سجادی، پیمان شیخی، زهرا شایان فر و شراره پورخراسانی است.
بر این اساس هم‌اکنون هیأت مؤسس انجمن روابط عمومی حوزه تئاتر مشغول تنظیم آیین‌نامه داخلی است تا پس از تصویب و با توجه به صلاح‌دید مدیرعامل خانه تئاتر از سال آینده فعالیت رسمی خود را با اعلام مجمع عمومی و عضوگیری در خانه تئاتر آغاز کند.

آدم خوابش مي‌گيره، کارگردان: خسرو شجاع‌زاده ، عکس: پيمان شيخي

peymansheikhi — Mon, 17 Mar 2008 08:39:09 GMT

آدم خوابش مي‌گيره، کارگردان: خسرو شجاع‌زاده ، عکس: پيمان شيخي

تعداد تصاوير: 5 < صفحه‌ی قبل نمايش تصاوير 1 تا 5 صفحه‌ی بعد >

آدم خوابش مي‌گيره

تعداد تصاوير: 5 < صفحه‌ی قبل نمايش تصاوير 1 تا 5 صفحه‌ی بعد >

مراسم افتتاح فاز نخست بازسازي تئاتر نصر برگزار شد

peymansheikhi — Mon, 17 Mar 2008 08:32:57 GMT

مراسم افتتاح فاز نخست بازسازي تئاتر نصر برگزار شد
تماشاخانه‌اي كه به مركز اسناد تئاتر كشور بدل مي‌شود

چهارشنبه 24 بهمن 1386 ساعت 11:15:00 AM تعداد بازدید: 66

ايران تئاتر - سرویس خبر

نسخه‌ی چاپ

پيمان شيخي:
مراسم افتتاحیه فاز نخست بازسازی و نوسازی تئاتر نصر با حضور دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو، معاون هنری وزارت ارشاد اسلامی و جمعی از هنرمندان و اصحاب رسانه روز گذشته در این تماشاخانه قدیمی برگزار شد.
به گزارش سایت ایران تئاتر، در ابتدای این مراسم کیومرث مرادی مدیر بازسازی و نوسازی تئاتر نصر ضمن ابراز خرسندی از حضور حاضران در مراسم افتتاحیه گفت: اکنون 29 روز است که به منظور بازسازی و نوسازی تئاتر نصر در این مجموعه قدیمی مستقر شده‌ایم و پس از آسیب‌شناسی مراحل بازسازی و نوسازی ادامه پیدا کند.
در ادامه این مراسم مهندس شافعی، مهندس ناظر پروژه نوسازی و بازسازی تئاتر نصر ضمن خیرمقدم به هنرمندان گفت: محل خیابان لاله‌زار و تئاتر نصر دارای پیشینه‌ای است که باید به آن توجه ویژه‌ای صورت گیرد.
خیابان لاله‌زار از میدان توپخانه تا انتهای خیابان لاله‌زار نو منطقه‌ای است که شهرداری تهران نیز روی آن برنامه‌ریزی کرده تا مکان‌های هنری شناخته شوند و مورد بازسازی و نوسازی قرار گیرند.
جای خوشحالی دارد که مرکز هنرهای نمایشی در این راه آستین را بالا زده و تئاتر نصر را به عنوان نخستین مکان هنری این منطقه انتخاب کرده و مرحله بازسازی و نوسازی آن‌را نیز آغاز کرده است، که البته نیازمند همکاری ارگان‌ها و اسپانسرهای مختلف نیز هست تا این مجموعه 2400 متری مورد بازسازی قرار گیرد و محل مناسبی برای حضور هنرمندان شود.
وی در ادامه گفت: طی روزهای اخیر با سرعت زیادی بخش‌های مختلف تئاتر نصر را مورد آسیب‌شناسی قرار دادیم و حتی تمام اسناد و مدارک گراندهتل که تئاتر نصر نیز بخشی از آن محسوب می‌شود را مورد پژوهش قرار دادیم و قرار است ضمن بازسازی تئاتر نصر سه دهنه از نمای کلی گراندهتل را نیز بازسازی کنیم.
مهندس شافعی با اشاره به این که بخش‌هایی از راهروی ارتباطی تئاتر نصر و سقف سالن نمایش نیازمند بازسازی است گفت: این تماشاخانه مکانی تاریخی است که آغاز تئاتر علمی ایران از این محل رقم خورده بنابراین نیاز است که مکان‌های مشابه این جا نیز حفظ شوند و زمینه‌ای به وجود آید تا افراد جوان‌تر در آینده اسناد و مدارک آن‌را مورد بررسی قرار دهند و بتوانند از آن استفاده کنند.
وی خاطرنشان کرد: در هر یک از فازهای نوسازی و بازسازی تئاتر نصر تحقیق و پژوهش کامل صورت می‌گیرد و اکنون بازسازی بخش‌های اداری این تالار نیز در طبقه فوقانی شروع شده است.
در فاز دوم مرحله بازسازی و نوسازی نیز سالن نمایش بازسازی می‌شود و سن (صحنه نمایش) و پشت صحنه که از ارزش زیادی برخوردار است، مورد بازسازی قرار خواهد گرفت.
در فاز نهایی این بازسازی نیز دو گالری و کتابخانه مناسب برای تئاتر نصر در نظر گرفته شده که ساخته خواهد شد.
در ادامه تصاویری از تکیه دولت، تئاتر تهران، تئاتر مشهد، تئاتر تبریز، باغ لاله‌زار و نقشه قدیمی تئاتر نصر که از زیر شیروانی تئاتر نصر یافته شده با استفاده از ویدئو پروژکشن به نمایش گذاشته شد.
پس از پخش این تصاویر، کیومرث مرادی گفت: امیدواریم فاز دوم مرحله بازسازی و نوسازی تئاتر نصر اردیبهشت‌ماه سال 87 آغاز شود و پس از پایانی بازسازی و نوسازی تئاتر نصر، این تماشاخانه تبدیل به مرکز اسناد تئاتر کشور خواهد شد و با طراحی مهندس شایقی،‌ غرفه‌هایی به وجود خواهد آمد تا وسایل شخصی هنرمندان قدیمی در آن‌ها قرار گرفته و مورد بازدید علاقه‌مندان و هنرمندان قرار بگیرد.
در ادامه این مراسم، دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو، معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: خوشحالم که در جمع پیشکسوتان و سرمایه‌های هنری کشورمان هستم.
در اینجا لازم می‌دانم به این نکته اشاره کنم که در سال 1364 وقتی دکتر علی منتظری در سمت ریاست مرکز هنرهای نمایشی بودند، بحث راه‌اندازی مجدد تئاتر نصر به وجودآمد و مجید جعفری مأمور راه‌اندازی این تماشاخانه شد که چندین سال نیز چراغ آن روشن بود. اما برای حفظ اصل این مجموعه این نتیجه حاصل شد که موقتاً تعطیل شود و طی این سال‌ها تلاش‌هایی نیز صورت گرفت تا اکنون که مرکز هنرهای نمایشی با همکاری جهاد دانشگاهی برای راه‌اندازی این تالار اقدام کرده است.
وی افزود: تئاتر نصر می‌تواند شاهد اجراهای موزه‌ای تئاتر باشد و علاوه بر این که بازدیدکنندگان اسناد و مدارک تاریخی این مکان را مشاهده می‌کنند، می‌توانند نمونه‌هایی از نمایش‌های آیینی ما را نیز تماشا کنند.
در اینجا از تمام هنرمندان و پیشکسوتان تئاتر درخواست می‌کنم چنانچه نمونه‌هایی از اسناد تاریخی تئاتر در اختیار دارند با تئاتر نصر همکاری کنند تا در معرض دید نسل‌های بعدی قرار گیرد و این محل تبدیل به موزه هنری خوبی برای کشور شود.
در ادامه، داریوش اسدزاده هنرمند پیشکسوت تئاتر گفت: من 40 سال در تئاتر نصر به عنوان بازیگر، کارگردان و مدیر فعالیت کرده‌ام. در سال 1321 وارد کار تئاتر شدم. وقتی در هنرستان هنرپیشه‌گی درس می‌خواندیم شب‌ها به تئاتر نصر می‌آمدیم و در نقش سیاهی لشگر به همراه بهشتی، جعفری، قنبری و... بازی می‌کردیم.
گراندهتل و تئاتر نصر توسط باقر اف ساخته شد. در سال 1917 وقتی در روسیه انقلاب شد بسیاری از افراد به شهرهای مختلف ایران فرار کردند و باقر اف به تهران آمد و با توجه به این که مهندس آرشیتکت بود، تئاتر نصر را ساخت.
در آن زمان سالن نمایش تئاتر نصر به شکل کنونی نبود و از غرفه‌های چهار نفره تشکیل شده بود اما وقتی اینجا بازسازی شد برای بزرگ‌تر شدن سالن نمایش غرفه‌ها از بین رفت.
تئاتر نصر با عنوان سینما خورشید معروف شد و بعداً در دی ماه 1318 توسط سیدعلی خان نصر به قیمت 300 تومان از باقر اف اجاره شد و سپس توسط مرحوم دهقان به قیمت 500 تومان اجاره شد. اما در سال 1336 دچار آتش‌سوزی شد که البته بیمه بود و مبلغ 300 هزار تومان حق بیمه به اینجا تعلق گرفت.
در پایان و پس از صحبت‌های اسدزاده یکی از هنرمندان قدیمی تئاتر از حاضران و معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خواست تا صالح پناهی به عنوان بزرگترین دکوراتور سینما و تئاتر ایران که از سن 12 سالگی در تئاتر نصر حضور داشته مورد حمایت قرار گیرد و در مراحل بازسازی و نوسازی این تماشاخانه قدیمی حضور داشته باشد.

گفت‌وگو با ايوب آقاخاني نويسنده نمايش"امپراطور و آنجلو"

peymansheikhi — Mon, 17 Mar 2008 08:31:45 GMT

عاشق شدن را فراموش كرده‌ايم
گفت‌وگو با ايوب آقاخاني نويسنده نمايش"امپراطور و آنجلو"

سه شنبه 23 بهمن 1386 ساعت 10:58:00 AM تعداد بازدید: 51

ايران تئاتر - سرویس گفت و گو

نسخه‌ی چاپ

پيمان شيخي:
ایوب آقاخانی از جمله نویسندگان جوان تئاتر است که پیش از این شاهد نمایش‌هایی همچون "رؤیاهای رام نشده"، "زمین مقدس" و... از او بوده‌ایم. او چندی قبل نمایش "امپراتور و آنجلو" را به نگارش درآورد که در بخش مسابقه بیست و ششمین جشنواره تئاتر فجر با کارگردانی امیر دژاکام اجرا شد و از 27 بهمن نیز در تالار چهارسو مجموعه تئاترشهر به مدت 30 شب اجرای عمومی خواهد داشت.
با آقاخانی در خصوص متن نمایش "امپراتور و آنجلو" گپی کوتاه زده‌ایم که می‌خوانید.

مضمونی که شما برای نمایش "امپراتور و آنجلو" انتخاب کردید طی سال‌های گذشته کمتر مورد توجه هنرمندان تئاتر قرار گرفته، چه عاملی باعث شد که چنین متنی را بنویسید؟
به نظر من حتی اگر نویسندگان درباره این موضوع چیزی ننویسند دغدغه مشترک همه ماست. الان نسل‌کشی‌های عجیب و غریبی در تمام جهان اتفاق می‌افتد و به صورت پیدا و پنهان علنی می‌شود و قتل عام عده‌ای دیگر را پس از مدتی متوجه می‌شویم. ولی به هر رو فجایع بزرگی در سرتاسر جهان رخ می‌دهد.
به نظرم بشر امروز تحت تأثیر معاذیر زندگی خود حقیقت وجودی و حیات خود را که صددرصد عشق ورزیدن است فراموش کرده است. به عبارت دیگر اکنون در تعریف زندگی ما عشق وجود ندارد بلکه گاهی برای برخی از ما پیش می‌آید. در حالی که اساساً به دنیا آمده‌ایم که عاشق شویم، اما این که این عشق چگونه تعریف و تعبیر می‌شود، داستانی جداگانه است. گاهی ممکن است این عشق بشری و انسانی باشد و گاهی این عشق معانی گسترده‌تری پیدا می‌کند.
مسأله مهمی که باعث اهمیت "امپراتور و آنجلو" برای من می‌شود همان جوهر بشری است که ورای فرهنگ‌ها و زبان‌های مشترک عمل می‌کند و در واقع در این نمایش دو قربانی دو نسل‌کشی در دوسوی جهان را زیر ذره‌بین داریم که در به زنگاهی مشترکاً با یکدیگر برخورد می‌کنند و بدون این که زبان مشترکی داشته باشند از طریق زبان جهانی انسان که همان زبان عشق و عاطفه و هم‌دردی با ذات بشر است با هم گفت و گو می‌کنند. یعنی درد یک سوئیسی برای من قابل لمس است، درد من برای او، درد هر دوی ما برای یک عراقی و درد هر سه ما برای یک افغانی.
به گمان من همه اینها می‌تواند ذهن بسیاری از نویسندگان ما را به این سمت سوق دهد، منتها شاید طی این سال‌ها کمتر دیده شده است.
من نمایشی کوتاه که کمتر بر دیالوگ مانور می‌دهد را نوشتم که اگر دیالوگی هم هست، ثقل ماجرا روی آن نیست و بیشتر بر روی تصاویر و اکت استوار است. اگر کلامی هم به زبان می‌آید، کلام کاربردی نیست و فقط به خاطر حقیقت زندگی انسان و ما به ازای واقعی بر زبان شخصیت‌ها جاری می‌شود. یعنی اگر من یا شما نیز در این موقعیت قرار می‌گرفتیم احتمالاً از این کلمات استفاده می‌کردیم بی‌آنکه اهمیتی پیدا کند که آیا طرف مقابل این واژه‌ها را درک می‌کند یا خیر.
من فکر می‌کنم در من این تجربه تمام نشده و شاید در کارهای دیگر نیز آن‌را امتحان کنم. من این نمایش را اصلاً ملودرام نمی‌بینم بلکه سوژه‌ای ویژه است که ناظر بر تمام بشر از دید من نویسنده است. حالا اگر این بشر این جا در قالب شخصیت "امپراتور یا آنجلو" یا به عبارت واقعی‌تر "هونسو" و "مریم" تصویر شده و انعکاس پیدا کرده باشد ما به نتیجه رسیده‌ایم وگرنه باید از مخاطب پرسید و آسیب‌شناسی کرد.
شما اسامی خاصی را برای شخصیت‌های نمایش "امپراتور و آنجلو" انتخاب کرده‌اید، همچنین جغرافیایی را انتخاب کردید که در نمایش‌های ما کمتر به آن‌ها پرداخته شده، علت چه بوده است؟
به این دلیل ساده که اشاره به این نکته داشته باشم که در همه جای جهان این اتفاق رخ می‌دهد و ما در جریان خیلی از این اتفاقات قرار نمی‌گیریم و خیلی از این اتفاقات نیز به مدد رسانه‌ها بیشتر در بوق و کرنا هستند و ما از آن‌ها اطلاع بیشتری پیدا می‌کنیم ولی درد آفریقایی‌های هوواندا از درد افغانی‌ها کمتر نیست، بلکه فقط ما از آن غافل هستیم. در واقع تخدیر رسانه‌ای عملاً مانع شده که دقیقاً تمام آنچه که در سرتاسر جهان رخ می‌دهد را دریافت کنیم.
مثلاً در هوواندا چرا باید آفریقایی‌ها به جان یکدیگر بیفتند. این درد بزرگتری است نسبت به این که مثلاً در تاریخچه مظالمی که بر سیاه‌پوستان رفته عموماً سفیدپوستان را ظالم و سیاهان را مظلوم معرفی کرده‌اند. در حالی که این فاجعه در گوشه‌ای از آفریقا بین خودشان رخ می‌دهد. یک نسل‌کشی قبیله‌ای مضحک که هیچ دلیلی ندارد و جالب‌تر این که سازمان ملل نیز در سال 1994 هیچ کاری برای این نسل‌کشی نکرد و اجازه می‌داد مردان قبیله توتسی به راحتی توسط هوتوها کشته شوند.
این مسأله من نیست که در آفریقا چه چیزی اتفاق می‌افتد، بلکه مسأله من، غفلت بشر است، از تمام چیزهایی که می‌تواند به آن‌ها توجه کند و نمی‌کند. غفلت ماست نسبت به تمام چیزهایی که می‌توانیم بفهمیم ولی به دلایل مختلف نمی‌فهمیم. حتی این دهکده جهانی هنوز برای ما آن تعریف درست را پیدا نکرده و آگاهی کافی از وضعیت یکدیگر نداریم. از تمام اینها که بگذریم به نکته‌ای ساده می‌رسیم که تمام جوهر ماجرا می‌تواند در این نکته ساده به راحتی مستتر شود و به راحتی نیز می‌توان به آن رسید. این که باید عریان و برهنه با درون یکدیگر مواجه شویم و اگر این اتفاق بیفتد در واقع همان اتفاقی رخ می‌دهد که در "امپراتور و آنجلو" شاهد آن هستیم و به عبارت دیگر عشق زبان مشترک همه انسان‌ها می‌شود؛ هر چند که در این بستر تلخی که در این نمایش رخ می‌دهد، شما بشنوید در سرتاسر جهان این رویکرد یعنی این عریانی در برابر یکدیگر منتهی به فاجعه می‌شود و باز هم سرانجامش تنهایی است و کسی که "مریم" یا "آنجلو" را یا به اصطلاح شخصیت مقابل او این فرشته را محافظت کند در انتهای نمایش حضور ندارد و آنجلو چشم به راه اوست و احتمال قریب به یقین نیز هرگز نخواهد آمد. یعنی باز هم ختم به خیر نمی‌شود؛ چرا که بستری برای این عشق‌های عریان فراهم نیست، ولی شاید لازم است که نمایش گاهی اوقات تلنگری به ما بزند و اگر بتواند چنگک‌های تیز خود را در ذهن مخاطب فرو کند و این نیازمند اجرای سنجیده‌ای است. فرو رفتن این چنگک‌ها در ذهن و روح و روان مخاطب احتیاج به اجرای منسجم، منضبط و به شدت حساب شده‌ای دارد.
شما جغرافیای آمریکا را برای دو شخصیت نمایش انتخاب کردید. برداشت من این بود که باعث و بانی تمام اتفاقات و فجایعی که در آفریقا و یا عراق به وجود آمده این کشور است و حالا این دو قربانی به آمریکا پناه برده‌اند. واقعاً چنین منظوری داشتید؟
کاملاً درست است، ولی من روی آن هیچ مانوری ندادم. همین اندازه که شما این حس را داشته باشید، کافی است. من اصولاً به آمریکا خیلی مشکوک هستم و هرگز هم ذهنم راجع به آن پاک نمی‌شود، هرچند که برای قدرت آن احترام قائلم ولی واقعیت این است که در هر نقطه از جهان که بلایی وجود دارد دست آمریکا پشت و پنهان آن دیده می‌شود.
این دید بدی نیست که شما نسبت به آن پیدا کرده‌اید، بله واقعاً هم دوست داشتم که ای کاش مخاطب این حس را پیدا کند، ولی به هیچ وجه نمی‌خواستم روی آن سرمایه‌گذاری کنم چرا که در این صورت این اثر تبدیل به نمایش شعاری مضحکی می‌شد که همیشه در درام‌نویسی از آن پرهیز دارم و فرار می‌کنم.
نمایش هر چه رو به پایان می‌رفت، تبدیل به اثری می‌شد که همه اقشار جامعه توانایی برقراری ارتباط با آن را ندارند چون بخش اعظم دیالوگ‌ها به زبان انگلیسی ادا می‌شد. با توجه به کم اطلاعی مردم نسبت به زبان انگلیسی، چرا این گونه عمل کردید؟
چاره دیگری نبود. من نمی‌توانم واقعیت را دور بزنم. به هر حال موقعیتی که شخصیت‌های نمایش در آن قرار گرفته‌اند الزامش سبب‌ساز طراحی دیالوگ‌های انگلیسی است. ولی به قول هونسو، شخصیت مرد این نمایش در حد المنتری است و بسیار مقدماتی محسوب می‌شوند. بنابراین فکر می‌کنم اگر واقعاً ما مخاطبی داریم که این دیالوگ‌ها را متوجه نمی‌شود، بهتر است که به دیدن این نمایش نیاید، چرا که به شخصه معتقدم در این حد دانستن زبان مثل دانستن چگونگی استفاده از کامپیوتر است. در شرایط معاصر کسی که توانایی استفاده از کامپیوتر را نداشته باشد، بی‌سواد محسوب می‌شود. فکر می‌کنم مخاطبان این نمایش آن دسته از افراد نیستند که استفاده از کامپیوتر را ندانند.
تصور کنید که دیالوگ‌هایی که انگلیسی گفته می‌شود نشنوید و فقط اثر را تماشا کنید، فکر می‌کنید با این اثر نمی‌توان ارتباط برقرار کرد؟ فکر می‌کنم این ارتباط برقرار شود، چرا که کار چندان به دیالوگ متکی نیست و بیشتر به اکت‌های رفتاری بازیگران متکی است، مضاف بر این که به بهانه‌های دراماتیک این جمله‌های نمایشی عملاً روی صحنه ترجمه می‌شود. ‌حداقل جملاتی که غامض‌تر به نظر می‌آیند به نفع مخاطب ترجمه می‌شوند. البته اگر به گونه‌ای عمل شود که مخاطب حس نکند به نفع او و به خاطر او ترجمه می‌شود و ضرورت حس و حال موقعیت است که جمله‌ها را ترجمه می‌کند، مطلوب‌تر خواهد بود.
با تصاویر پایانی که در این نمایش با ویدئو پروژکشن پخش می‌شود، این احساس به مخاطب دست می‌دهد که قصد شما از پخش این تصاویر، نمایان کردن دغدغه‌های کاراکترهای نمایش است. آیا قصد دیگری نیز در بین بوده؟
خوشحالم که دریافت شده. از ابتدای این تصاویر فیلم‌های محبوب این دو کاراکتر پخش می‌شود ولی نکته‌ای که وجود دارد این است که شخصیت مورد علاقه هانسو در تمام فیلم‌های محبوبش شخصیت‌‌های مهم سیاه‌پوست هستند و عموماً نیز سیاه‌پوستان‌اند که مظلوم واقع شده‌اند. از سوی دیگر شخصیت مریم، فیلم‌های عاشقانه را مرور می‌کند. اما در انتهای تصاویر، هر دو کاراکتر فیلم‌هایی را مرور می‌کنند که خواه ناخواه پیوندی درونی با مظالمی که برایشان وارد شده دارد.
در پایان این تصاویر حس این دو کاراکتر با سینما یکی می‌شود. در واقع با این رسانه فرهنگی که می‌تواند زمینه‌ساز ارتباطات گسترده باشد حرفشان یکی می‌شود، حرف‌هایی که این دو نمی‌توانند با یکدیگر بازگو کنند سینما به آن‌ها می‌گوید. و برای من که به شخصه از کودکی به سینما علاقه‌مندم، صحنه "روزی روزگاری سینما" در نمایش "امپراتور و آنجلو" فرصت خوبی بود تا علاوه بر تجربه کردن این علاقه‌مندی دوران کودکی‌ام در تئاتر، تأثیر آن را نیز بیان کنم.
در بخشی از این نمایش که مریم به هونسو می‌گوید که به سینما علاقه‌مند است، هونسو نیز نسبت به سینما ابراز علاقه می‌کند که با تعجب مریم مواجه می‌شود، در حالی که در دو سوی جهان مظلوم‌ترین اقشار با سینما ارتباط برقرار می‌کنند و سینما مثل تئاتر از جمله هنرهایی است که ورای مرزها می‌تواند عمل کند کما این که اگر دقت کنید، یک فیلم غربی را در شرق دور نیز می‌بینند، در افغانستان ظلم دیده و در عراقی که هنوز تکلیف مشخصی ندارد، و من و شما هم می‌بینیم.
بنابراین سینما می‌تواند ارتباط سالم را گسترش دهد.
در انتهای این تصاویر از موسیقی هارد راک استفاده کردید، کمی توضیح می‌دهید؟
دقیقاً زمانی که تصاویر خشن‌تر می‌شود و به روحیات زخمی این دو کاراکتر نزدیک‌تر می‌شود، موسیقی پخش می‌شود.
استفاده از موسیقی هارد راک ایده شما بود؟
در متن فقط فیلم‌هایی که پخش شد انتخاب شد اما موسیقی به عهده کارگردان و آهنگساز نمایش بوده است.
در انتهای نمایش جایی که مریم در مرحله انتظار قرار گرفته، روی نیمکت در کنار تاج پادشاهی خورشید نقاشی می‌شود و اسامی امپر و انجل نوشته می‌شود اما در زیر نام انجل عدد 19 نوشته می‌شود، معنی این عدد چیست؟
این متعلق به کارگردان است ولی فکر می‌کنم چون دیکته املایی انجل را اشتباه می‌نویسد به خودش نمره 19 می‌دهد. البته نام این صحنه "در انتظار امپراتور" است.

مراسم افتتاحیه بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر

peymansheikhi — Mon, 17 Mar 2008 08:26:35 GMT

در مراسم افتتاحیه بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر اتفاق افتاد:
منشور تئاتر کشور قرائت شد

چهارشنبه 17 بهمن 1386 ساعت 12:41:00 PM تعداد بازدید: 129

ايران تئاتر - سرویس خبر

نسخه‌ی چاپ

پيمان شيخي:
مراسم افتتاحیه بسیت و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر با حضور مسئولان و هنرمندان تئاتر کشور در مرقد مطهر امام راحل برگزار شد.
به گزارش سایت ایران‌تئاتر، این مراسم صبح امروز در مرقد امام (ره) با حضور محمدحسین صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو معاون هنری وزارت ارشاد، حسین پارسایی رئیس مرکزهنرهای نمایشی، دکتر مجید سسنگی دبیر بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر،‌ سعید کشن‌فلاح مدیر مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری و جمعی از مسئولان هنری و هنرمندان تئاتر کشور برگزار شد.
این مراسم در حالی برگزار شد که گروه موسیقی ارتش، سرود جمهوری اسلامی اجرا کرد و ضمن حمل تاج گل،‌ پوسترهای قاب شده دوره‌های پیشین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر توسط دانش‌آموزان دختر حمل شد.
سپس قطعه موسیقی "الله اکبر" اجرا شد و با ادای احترام نظامی گروه موسیقی ارتش، آیاتی چند از کلام‌الله مجید تلاوت شد.
در ادامه این مراسم دکتر مجید سرسنگی دبیر بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر گفت: امید آن که با استفاده از انفاس قدسی شهدای انقلاب، دفاع مقدس و روح ملکوتی امام راحل بتوانیم موفق باشیم و جشنواره تئاتر فجر بتواند در راستای اهداف انقلاب شکوهمند گام بردارد.
امسال این جشنواره با همت جمع زیادی از مدیران و هنرمندان کشور در ابعاد گسترده و بر اساس تجارب یک ربع قرن برگزاری برپا خواهد شد.
در ادامه این مراسم دکتر سعید کشن‌فلاح، مدیر مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری منشور تئاتر کشور را به شرح زیر قرائت کرد و گفت: به منظور ایجاد خط مشی هماهنگ و هدفدار توسعه تئاتر کشور و در راستای تأکید بیش از پیش بر وجوه اخلاقی تئاتر، منشور تئاتر کشور به پیشنهاد ستاد برگزاری بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر و تأیید امضاکنندگان آماده شده است.
تئاتر از زمان پیدایش انسان همواره همراه او بوده و پیوند عمیقی بازندگی و اعتقاد دینی بشر در اشکال آیینی داشته است.
1- تئاتر تمرین اندیشیدن به منشأ حیات، توجه به کرامت خالق و تدبیر در چگونگی زیستن و مرگ است.
2- تئاتر منشأ پرسش‌های بنیادین انسان برای رسیدن به عدالت، اخلاق، برادری و خیراندیشی است.
3- تئاتر به شیوه‌ای هنرمندانه روح انسان‌ها را رو به کمال رهنمون کرده و امید، آرمان‌خواهی و حس زیبایی‌شناسی می‌بخشد.
4- داشتن تئاتر و لذت برخورداری از آن جزو حقوق انسان‌ها به شمار می‌رود.
اصول عملی:
1- هنرمندان تئاتر با پیروی از اصول خلاقیت انسانی که با فکر و ذکر کار، انتظار و امید همراه است آثار خود را خلق می‌کنند.
2- هنرمندان تئاتر با اندیشه بالا برای سعادت انسان‌ها کوشیده از این جهت به واسطه منش آن‌ها، تئاتر هنری مقدس است.
ایجاد و اشاعه غرور ملی و ایستادگی در برابر تهاجم فرهنگی جزو معیارهای اساسی تئاتر کشور است.
هنرمندان تئاتر همچون سایر مردم ارزش‌های دینی را پاس داشته و در چارچوب سیاست‌های فرهنگی تئاتر کشور گام برمی‌دارند.
تئاتر، هنری اخلاق‌گراست و هنرمندان سعی در نمود آن در هنرشان دارند، تئاتری اصیل کسی است که منافع اعضاء تئاتر را به منافع خود ترجیح دهد. میراث تئاتر کشور ارجمند است و باید در جهت اعتلای تئاتر ملی مورد توجه قرار گیرد.
آموختن و آموزش دادن جزو لاینفک زندگی هنرمندان است. پیشکسوتان تئاتر از نشان حیات این هنر و ارتقاء معنوی برخوردارند، جامعه تئاتری ایران می‌کوشد تا فضای باز کار و تلاش را برای همه اعضاء خصوصاً جوانان فراهم کند. خانواده تئاتر در جهت رفع مشکلات معنوی و مادی اهتمام می‌ورزد. یکی از راه‌های ماندگاری تئاتر گسترش آن در سطح کشور است. ارتباط با ارگان‌ها و جریان‌های تئاتری در سراسر جهان جزو اهداف تئاتری ایران است.
پس از قرائت منشور تئاتر کشور توسط سعید کشن‌فلاح، محمدحسین صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ضمن ابراز خرسندی از برگزاری این مراسم گفت: روی سخن من با جوانان و امیدهای آینده کشورمان است. 30 سال قبل زمانی که ستاره سرنوشت ملت ما از فروغ افتاده بود و در شرایطی که ما در منظومه هستی در حال گم شدن بودیم، به گونه‌ای که با قوی‌ترین تلسکوپ‌ها نمی‌توانستیم آن‌را رصد کنیم، و در روزگاری که معدود کسانی که ما را تعقیب و بررسی می‌کردند فقط از روی نقشه گربه‌نشان و شیرنشانی بود که ما را می‌شناختند که البته یالی و اشکمی از آن باقی نمانده بود.
میهن ما فقط به مانند ماده گاوی بود که از سینه‌های آن نفت بدوشند، مردی از سلسله وارثان انبیاء و اولیاء خدا در آسمان بخت ما ظاهر شد، او به ما راه نشان داد و آموخت که چگونه می‌توانیم ستاره خود را به فروغ درآوریم. او گفت دلیل دیده نشدن ما این است که بر آن ستاره پرفروغ پیشین زنگارهای جهل و غفلت و بی‌خبری نشسته است و ما خود را گم کرده‌ایم و باید خودمان را کشف کنیم.
وی در ادامه افزود: وقتی خود را یافتیم دست به کار بزرگی زدیم که بهمن 57 نشانگاه آن است.
چشم‌های جهانیان معطوف به ما شد و دیگر ستاره‌ای نبودیم که آن‌را نشود رصد کرد. ستاره اقبال ما پس از بهمن 57 هر روز پرفروغ‌تر شد و ملت ما هر روز در کار بزرگی وارد شد و برای اعتلای خود ابتکاری بزرگ و جوشش را به نمایش گذاشت.
امروز وقتی از نزدیک به 30 سال گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که دیگر برای دیده شدن نیاز به چشمان مسلح شده به تلسکوپ‌ها نیست. ستاره درخشان فضیلت‌های ایرانیان تبدیل به ستاره راهنمای کاروانیان شده که برای به دست آوردن استقلال و حشمت آن را جستجو می‌کنند.
ما تبدیل به نمونه و اسطوره شده‌ایم.
وی خاطرنشان کرد: هنرمندان و خدمتگزاران لباس خدمت پوشیده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی این روز را انتخاب کردند برای خالصانه‌ترین ارادت به پیشگاه امام راحل که در زمان حیات خود چونان انبیاء جلوه کرد و آن‌گاه که به جوار قرب حق پر کشید، مزار او میعادگاه عشاق،‌ هنرمندان و همه سینه‌سوختگان عدالت و حقیقت شد.
امروز گرد هم آمده‌ایم تا عرض ادب کنیم و آموزه‌های امام راحل را در ذهن خود مرور کنیم و درس‌هایی که از او آموختیم مرور کنیم و بین همه باورهایمان پیوند بزنیم. پیمان ببندیم و تجدید عهد کنیم با او برای استمرار راه خجسته‌اش و به او قول دهیم آموخته‌هایمان را بی‌دریغ به کار بندیم و در هیچ مرحله ای از موضع حق عقب‌نشینی نکنیم.
صفار هرندی تصریح کرد: عجیب نیست اگر آیین گشایش جشنواره تئاتر فجر را در این مکان و موقعیت مبارک انتخاب کردند و منشور تئاتر کشور ایران عزیز و بزرگ را برای نخستین بار در این جا قرائت کردند تا میعادگاهی برای سلوک صالحانه و عارفانه برای هنر متعهد باشد. که البته اختصاص به هنر تئاتر ندارد و سایر شاخصه‌های هنر کشور متأثر از این منشور اقدام کرده و خواهند کرد.
راه اهالی رسانه، سینماگران و یاران فرهنگی ما همین راه است‌، ان‌شاءا... سال آینده سال چیدن میوه‌های شیرین‌تر در حوزه فرهنگ و هنر کشورمان باشد.
از حضور همکارانم در وزارت ارشاد اسلامی،‌ هنرمندان بزرگوار،‌ مدیران محترم مسئول در خبرگزاری و فعالان عرصه هنر و عزیزان در سرویس عکس تشکر می‌کنم.
در پایان این مراسم محسن میرزاعلی برنامه پرده‌خوانی اجرا کرد.

بازگشايي تماشاخانه سنگلج تهران

peymansheikhi — Mon, 17 Mar 2008 08:25:58 GMT

با بازگشايي تماشاخانه سنگلج تهران
يک پلاتوی تمرین به نام "عباس جوانمرد" نامگذاري شد

سه شنبه 16 بهمن 1386 ساعت 10:20:00 AM تعداد بازدید: 65

ايران تئاتر - سرویس خبر

نسخه‌ی چاپ

پیمان شیخی
تماشاخانه سنگلج تهران با حضور دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، حسین پارسایی رئیس مرکز هنرهای نمایشی، ‌مهندس هومن اخلاقی سرپرست دفتر طرح‌های عمرانی وزارت ارشاد و دیگر مسئولان، هنرمندان و جمعی از خبرنگاران صبح امروز افتتاح شد.
به گزارش سایت ایران تئاتر، این مراسم با حضور اتابک نادری رئیس تماشاخانه سنگلج، محمود فرهنگ رئیس اسبق تماشاخانه سنگلج تهران و رئیس فعلی اداره برنامه‌های تئاتر، مریم معترف مدیر خانه نمایش، صادق موسوی مدیر تالار هنر و تنی چند از هنرمندان تئاتر همزمان با ورود مسئولان نامبرده با اجرای چاووش‌خوانی و بازدید از بخش‌های مختلف تماشاخانه سنگلج آغاز شد.
پس از بازدید از بخش‌های بازسازی و نوسازی شده با بریده شدن روبان افتتاح سالن نمایش توسط دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مراسم به صورت رسمی با سخنرانی اتابک نادری رئیس تماشاخانه سنگلج آغاز شد.
نادری ضمن ابراز خیرمقدم به مسئولان و هنرمندان و اصحاب رسانه حاضر در سالن گفت: بازسازی مجموعه تماشاخانه سنگلج را از 28 شهریور در سه فاز عمران و مرمت آغاز کردیم که فاز نخست مربوط به بخش اداری در طبقه فوقانی تماشاخانه و سقف، دیوارکشی، پارکت و مبلمان اداری است و فاز دوم مربوط به سقف سالن، سالن انتظار تماشاخانه، و سردر ورودی مجموعه است که با لوگوی جدید و برگرفته از طرح‌های ایرانی با استفاده از واژه تماشاخانه پایان یافت.
همچنین در سالن انتظار یک غرفه محصولات فرهنگی و اتاقی برای همکاران فنی و حراست در نظر گرفته شده و کافه تریای تماشاخانه سنگلج را نیز به گونه‌ای طراحی کرده‌ایم که فضای راحتی برای مراجعه‌کنندگان فراهم شود.
وی در ادامه با اشاره به نوسازی ورودی سالن نمایش و تعویض صندلی‌های سالن افزود: به دلیل فرسودگی بالکن تماشاخانه، به طور کلی آن را تخریب کردیم و پس از مقاوم‌سازی سازه‌ها برای مقاومت بیشتر یک ردیف صندلی از بالکن حذف شد.
در فاز سوم عملیات نوسازی و بازسازی تماشاخانه سنگلج تهران، تخریب صحنه نمایش و زیرسازی آن را صورت دادیم که برای آن بهترین چوب استفاده شد و پرده صحنه نمایش نیز تعویض شد.
پیش از این راهروی مناسبی در طبقه فوقانی وجود نداشت که آن نیز تعریض شد و با در نظر گرفتن یک پلاتوی کوچک تمرین نمایش، اتاق متصدیان صحنه و فنی و با ایجاد یک آبدارخانه، امکانات آن افزایش پیدا کرد.
وی گفت: قبل از آغاز عملیات نوسازی و بازسازی امکان دسترسی پشت صحنه به سالن نمایش وجود نداشت و باید از مجموعه خارج می‌شدیم و از ورودی کوچه پشتی وارد سالن می‌شدیم که با ایجاد یک ورودی در داخل سالن این مشکل برطرف شد.
نادری با اشاره به تعویض کامل کابل‌ها و سیم‌کشی مجدد تماشاخانه سنگلج تهران گفت: نبود سیستم اعلام و اطفای حریق همواره از دغدغه‌های ما بود که خوشبختانه این مشکل نیز برطرف شد.
در اینجا جا دارد از تمام زحمات مهندس اخلاقی، مهندس توانا، مهندس صالحی و دفتر طرح و عمران تشکر کنم که هیچ گاه پاسخ منفی به من ندادند. همچنین از دو پیمانکار اصلی شرکت مهندسی عمرانی بی‌ژار ، مهندس شیریان، مهندس امیدوار، ‌مهندس آشوری و شرکت "رزکو" و مهندس رضایی، مهندس سلیمانی و مهندس اخوان تشکر می‌کنم.
همچنین از بهرام بیضایی، امیر دژاکام، عظیم موسوی و سهراب سلیمی که برای تهیه تاریخچه و عکس‌های مجموعه ما را یاری کردند قدردانی می‌کنم.
رئیس تالار سنگلج در ادامه گفت: پیشنهاد می‌کنم به خاطر پاسداشت شخصیت هنری عباس جوانمرد که نخستین کارگردان تئاتر سنگلج و پرسابقه‌ترین کارگردان گروه تئاتر ملی است، پلاتوی تمرینی که احداث کرده‌ایم را به نام این هنرمند نامگذاری کنیم.
در ادامه‌ حسین پارسایی، رئیس مرکز هنرهای نمایشی گفت: با راه‌اندازی و بازگشایی تالار سنگلج قدری از فشارهای روانی و خستگی مضاعفی که همواره با صبوری اهالی تئاتر مرتفع شد از دوش اهالی تئاتر برداشته می‌شود.
همچنین تالار محراب، تماشاخانه سنگلج، تالارهای مجموعه تئاتر شهر و فاز یک تئاتر نصر که در روزهای جشنواره تئاتر فجر نیز شاهد اتفاقات بزرگی در تئاتر نصر خواهیم بود و تالارهای نمایش که در شهرستان‌ها در نظر گرفته شده‌اند، اتفاقات ارزشمندی هستند.
همچنین تلاش‌هایی که برای سال 87 در تئاتر کشور صورت خواهد گرفت مثل برنامه چهار فصل تئاتر ایران، رویکردهای بین‌المللی، تئاتر شهرستان‌ها و... همگی نشان از تحرک جدی در خانواده تئاتر کشور دارد که مصادف با برگزاری بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شده و به یادگار خواهد ماند.
ما علاوه بر وظایف اداری در ارتباط با دفتر طرح‌های عمرانی شاهد یک مشارکت جدی بودیم. خصوصاً طی دو سال گذشته که مهندس اخلاقی و همکارانشان اقدامات ارزشمندی را ارائه دادند.
وی با اشاره به بازسازی تالار هنر گفت: تراکم کاری اجازه نداد که چنین مراسمی را در تالار هنر برگزار کنیم. در تالار محراب نیز چنین اتفاقی رخ داده و فردا نیز در مجموعه تئاتر شهر شاهد اتفاقات بنیادی خواهیم بود.
طی سه سال گذشته یک مشارکت جمعی در اداره تئاتر کشور به وجود آمده که امروز به بار نشسته و در همه اصناف نمایشی دیده می‌شود.
سپس دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: دفتر طرح‌های عمرانی بیش از گذشته همکاری لازم را انجام داده و من شاهد هستم که فراتر از ساعت و امکانات کمک می‌کنند و همین تقسیم وظیفه‌شان ناشی از همدلی در مجموعه است.
وی افزود: چنین سالن‌هایی جزو میراث فرهنگی کشورمان است و این سالن که از سال 1344 آغاز به کار کرده تاریخ تئاتر کشور محسوب می‌شود.
من دورنمایی را می‌بینم که فرهنگ از مظلومیت خارج می‌شود و عامل اصلی این اتفاق، جامعه هنری ماست که با درک صحیح واقعیت و خواسته‌های جامعه این شرایط را به وجود می‌آورد.
وی افزود: یاد تمام هنرمندانی که در این سالن ایفای نقش داشته‌اند را گرامی می‌دایم و علو درجات را از خداوند برای آنان خواستاریم. امیدوارم کسانی که در این سالن کار می‌کنند، ادامه‌دهنده راه کسانی باشند که ملیت، هویت ملی و مذهبی ما را در نظر داشتند.
همچنین امیدوارم حسین پارسایی برای سال جاری تور ایرانگردی از اماکن هنری کشور را تدارک ببیند و با گشت و گذار در ایران شاهد باشیم که خارج از تهران نیز مشکل سالن و امکانات نمایش حل شده است.